|
Paulina Góra’s painting emerges from a deep fascination with symbolism and metaphor — from a world of mythology, legends, and the subconscious, where things rarely mean only what they seem to be. Turpism, nature, and everyday objects all become a language through which she speaks about what cannot be expressed in words.
She works primarily in traditional oil painting, treating the canvas as a space for transferring her own experiences, emotions, and memories. In her understanding, art is a free interpretation — a representation of what is true, important, or beautiful to the creator. And because everyone holds their own definition of beauty, each encounter with a painting becomes an independent dialogue, unfolding across different levels of perception and sensitivity. Her work reaches into the depths of the mind and human nature itself, drawing attention to the subconscious, dreams, and hidden memories of childhood. The paintings act like lenses focused on forgotten moments, bringing forward sensitivity, tenderness, and fragility — qualities that are often lost in everyday life. We should not be misled by appearances, because beneath these characteristic figures lies a mature perspective — one that suggests that adulthood or maturity is not only about limitations, conventions, or obligations. Maturity is freedom — the freedom of perception, reception, and interpretation. It is the gift of awareness and the sum of experiences. It is also a collaboration with memories and everything they carry, without fear, without the influence of others, without compromise. This is what forms identity — a synergy between childlike courage and the awareness of an adult. It is from this duality that the form of figures in her paintings emerges. ________________ Malarstwo Pauliny Góry wyrasta z głębokiej fascynacji symboliką i metaforyką — ze świata mitologii, legend i podświadomości, gdzie rzeczy rzadko znaczą tylko to, czym się wydają. Turpizm, natura, przedmioty codzienne — wszystko staje się u niej językiem, którym opowiada o tym, czego słowami powiedzieć nie sposób. Pracuje głównie w tradycyjnym malarstwie olejnym, traktując płótno jako przestrzeń do przenoszenia własnych doświadczeń, uczuć i wspomnień. Sztuka, w jej rozumieniu, to wolna interpretacja — przedstawienie tego, co dla autora prawdziwe, ważne czy piękne a ponieważ każdy ma swoją definicję piękna, każde spotkanie z obrazem staje się niezależnym dialogiem, w różnych miejscach percepcji, na różnych poziomach wrażliwości. Jej twórczość sięga w głąb umysłu i samej natury człowieka, zwracając uwagę na podświadomość, marzenia i ukryte wspomnienia z dzieciństwa a obrazy działają jak soczewki na zapomniane wspomnienia, wydobywając wrażliwość, delikatność i czułość, które zwykle gubią się w codzienności. Nie dajmy się zwieść pozorom, bo pod tymi charakterystycznymi postaciami ukryta jest dojrzałość spojrzenia która może mówić nam o tym że dorosłość czy dojrzałość to nie tylko ograniczenia, konwenanse, powinności. Dojrzałość to wolność – wolność spojrzenia, odbioru, odczytu, interpretacji. To dar świadomości i suma doświadczeń. To także współpraca ze wspomnieniami i całym ich bagażem, bez obaw, bez cudzych wrażeń, bez kompromisów. I właśnie to tworzy tożsamość – synergia dziecięcej odwagi i świadomości dorosłego, z tego dualizmu wywodzi się forma postaci w jej obrazach. |
"Miłośnicy obrazów Pauliny Góry przepadają w wielkich hipnotyzujących oraz tajemniczych oczach bohaterek i bohaterów. Inni przeszywani spojrzeniem odczuwają niepokój. Ten dysonans zachwytu i niepewności to uczucia jak najbardziej zrozumiałe. Oczy jako symbol obecne są w wielu kulturach i tradycjach. Mogą być „zwierciadłem duszy” ale też przywodzą skojarzenia z orwellowskim Wielkim Bratem, który przekracza próg wolności i prywatności. Długie intensywne patrzenie - można powiedzieć obserwacja, wprowadza oglądanego w stan podejrzliwości i niepokoju. Oczy mogą być rozanielone, zakochane, mogą też być złe, spojrzenia potrafią krzywdzić, ale też prosić o pomoc.
Kim więc są postaci, które tak często pojawiają się na płótnach Pauliny Góry?
Ci charakterystyczni bohaterowie, „laleczki” o wielkich oczach i kruchych ciałkach, towarzyszą artystce już od kilku lat. To temat, który wciąż eksploatuje, poszukując nowych znaczeń oraz ubierając historie w nowe symbole. A te, na płótnach Pauliny są niezwykle istotne – tworzą opowieść i aurę obrazu. Czasami mroczną i niepokojącą, a innym razem ciepłą, odwołującą się do najmilszych dziecięcych wspomnień. Patrzenie na świat oczami wewnętrznego dziecka jest dla artystki bardzo istotne. Taka perspektywa jest źródłem głębokich wzruszających uniesień, ale w zależności od doświadczeń jednostki może być związana z bólem i trudnymi emocjami. Bez wątpienia malarstwo Pauliny Góry jest niejednoznaczne, wielowymiarowe, mimo że na pierwszy rzut oka mogą wydawać się podobne – artystka operuje na kanwie jednej kompozycji. Jednak to akcesoria oraz przestrzeń w której funkcjonują bohaterowie z uniwersum Góry, tworzą aurę obrazu, która w zależności od bagażu emocji i doświadczeń widza, może mieć różne interpretacje".
@2sztuki
Kim więc są postaci, które tak często pojawiają się na płótnach Pauliny Góry?
Ci charakterystyczni bohaterowie, „laleczki” o wielkich oczach i kruchych ciałkach, towarzyszą artystce już od kilku lat. To temat, który wciąż eksploatuje, poszukując nowych znaczeń oraz ubierając historie w nowe symbole. A te, na płótnach Pauliny są niezwykle istotne – tworzą opowieść i aurę obrazu. Czasami mroczną i niepokojącą, a innym razem ciepłą, odwołującą się do najmilszych dziecięcych wspomnień. Patrzenie na świat oczami wewnętrznego dziecka jest dla artystki bardzo istotne. Taka perspektywa jest źródłem głębokich wzruszających uniesień, ale w zależności od doświadczeń jednostki może być związana z bólem i trudnymi emocjami. Bez wątpienia malarstwo Pauliny Góry jest niejednoznaczne, wielowymiarowe, mimo że na pierwszy rzut oka mogą wydawać się podobne – artystka operuje na kanwie jednej kompozycji. Jednak to akcesoria oraz przestrzeń w której funkcjonują bohaterowie z uniwersum Góry, tworzą aurę obrazu, która w zależności od bagażu emocji i doświadczeń widza, może mieć różne interpretacje".
@2sztuki
